Veel moeite hoefde Bloema er niet voor te doen om de grote wagens te vinden. 'Zestig tot zeventig procent van de auto's is Amerikaans.' In de bibliotheek lijken de wagens op je af te komen, doordat Bloema de auto's in kleur heeft gelaten, maar de omgeving een sepiatint gaf. Het geheel ziet er kunstzinnig uit, alsof de Caddilacs en Buicks zijn neergezet voor de foto. Dat is echter niet het geval: 'Ze spelen daar geen museum. Ze gebruiken die auto's gewoon iedere dag, al zijn ze er wel heel zuinig op.'
Cuba leek de fotografe altijd al een boeiend land: 'Maar ik wist niet of het er gevaarlijk was.' Toen een kennis dolenthousiast terug kwam van een vakantie in het land was ze om. Als het even kan wil de fotografe zelfs nog een keer terug. Van gevaar merkte ze weinig, maar de inwoners zijn wel uit op het geld van toeristen: 'Ze proberen van alles. Ze willen bijvoorbeeld dat je ze geld geeft als je ze fotografeert. Ik wil de mensen best een foto opsturen, maar betalen doe ik niet.'

De meeste foto's zijn gemaakt in Havanna. Daar zijn de mensen redelijk gewend aan toeristen en camera's. 'Maar op het platteland vinden ze een camera heel erg bijzonder. En dan vooral het kleine schermpje waarop ze de foto meteen kunnen zien. De hele familie wordt er dan bij geroepen.'
Terwijl Bloema door de straten van Havanna liep waande ze zich soms even in Nederland als er weer een bus aan kwam rijden met bestemming voorop als 'Rotterdam' of 'Papendrecht'. 'Ze gebruiken daar onze oude bussen voor het openbaar vervoer. De chauffeurs wisten niet dat de tekst ook veranderd kon worden. Dat hebben wij ze maar even verteld.'

De expositie is te zien tot 28 februari.